கனடாவில் வீட்டு உரிமை: ஒரு எட்டாக்கனி
பல வாடகைதாரர்கள் நீண்ட கால வாடகைக்கு எதிரானவர்கள் இல்லை, தொலைதூர, மிகவும் மலிவு பகுதிகளுக்குச் செல்வதை விட பழக்கமான சுற்றுப்புறங்களில் தங்க விரும்புகிறார்கள்.
கனடாவில் வீட்டு உரிமை இளைய தலைமுறையினருக்கு எட்ட முடியாததாகிவிட்டது. முதல் வீடு சேமிப்புக் கணக்கு மற்றும் வீடு வாங்குபவர்களின் திட்டம் போன்ற முதல் முறையாக வாங்குபவர்களுக்கு உதவுவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட அரசாங்க திட்டங்கள் இருந்தபோதிலும், கடந்த இருபதாண்டுகளில் வீட்டு விலைகள் மிகவும் கூர்மையாக உயர்ந்துள்ளன, உரிமை இப்போது பலருக்கு அடைய முடியாதது.
இதற்கிடையில், தற்போதுள்ள வீட்டு உரிமையாளர்கள் வரி விலக்குகள் மற்றும் பிற கொள்கைகளிலிருந்து தொடர்ந்து பயனடைகிறார்கள், சமத்துவமின்மையை விரிவுபடுத்துகிறார்கள் மற்றும் வாடகைதாரர்களுக்கு செல்வத்தை உருவாக்க குறைவான வாய்ப்புகளை விட்டுவிடுகிறார்கள்.
மொன்றியலில் உள்ள இளம் குடும்பங்களுடனான நேர்காணல்கள் சொத்தை சொந்தமாக வைத்திருக்க விரும்புவதற்கான கலவையான உந்துதல்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. சில குடும்பங்கள் உரிமையை குழந்தைகளுக்கு ஸ்திரத்தன்மை மற்றும் பொருத்தமான வாழ்க்கை இடத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு வழியாக பார்க்கின்றன, மற்றவர்கள் அதை வாடகை பாதுகாப்பின்மைக்கு எதிரான முதலீடு அல்லது பாதுகாப்பாக பார்க்கிறார்கள்.
ஆயினும் பல வாடகைதாரர்கள் நீண்ட கால வாடகைக்கு எதிரானவர்கள் இல்லை, தொலைதூர, மிகவும் மலிவு பகுதிகளுக்குச் செல்வதை விட பழக்கமான சுற்றுப்புறங்களில் தங்க விரும்புகிறார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, ஒரு வீட்டை வாங்குவது பெரும்பாலும் ஸ்திரத்தன்மைக்கான உத்தரவாதத்தை விட ஒரு நிதி சூதாட்டமாக உணர்கிறது.
கனேடிய வீட்டுக் கொள்கை உரிமையை நோக்கி பெரிதும். வாடகைதாரர்கள் அதிகரித்து வரும் வாடகைகள், மறுசீரமைப்புகள் மற்றும் பலவீனமான குத்தகைதாரர் பாதுகாப்புகளுக்கு பாதிக்கப்படுகிறார்கள் - குறிப்பாக கியூபெக்கின் மசோதா 31 க்குப் பிறகு. குத்தகைதாரர்களின் உரிமைகளை வலுப்படுத்தும், சமூக வீட்டுவசதியை விரிவுபடுத்தும் மற்றும் நிதி பாதுகாப்பிற்கான முக்கிய பாதையாக சொத்துக்களை நம்பியிருப்பதைக் குறைக்கும் ஒரு "பதவிக்கால-நடுநிலை" அணுகுமுறைக்கு அவர்கள் அழைப்பு விடுக்கின்றனர். இருப்பினும், மூன்றில் இரண்டு பங்கு கனேடிய குடும்பங்கள் ஏற்கனவே வீடுகளை வைத்திருப்பதால், உரிமை நன்மைகளிலிருந்து கொள்கையை மாற்றுவது அரசியல் ரீதியாக சவாலாக உள்ளது.
